 |
|
|
 منوي اصلي |
|
3 صفحه نخست 3 پست الکترونيک 3 آرشيو |
| آرشيو موضوعي |
|
دل نوشته ها شعر نیایش میهن با شکوه من اندیشه ! تلنگری به خود ! دنیای سیاست فرهنگ رایانه و اینترنت با خوانندگان مینو عکس تاریخی دین در محضر ولی عصر (عج) خاطره |
| ياران همراه |
|
نخستین نماز ابوذر نخستین نماز ابوذر ......................... و بت ! این چیست ؟ شبی که قبیله برای زیارت " منات " - بت غفار - رفته بود و شور و شعف و جوش و خروش دعا و پرستش و نذر و نیاز و التماس باران ، برای نجات از قحطی و خشکسالی که غفار را به مرگ تهدید می کرد وی در عمق یقینش شعله ی مقدس شکی را احساس می کرد واین شعله ی خرد را به نسیم اندیشه ها و تأمل های عمیق و پیوسته اش ، برافروخته تر می ساخت تا در سکوت اسرار آمیزی که پس از خفتن قبیله در پیرامون " منات " ، بر صحرا و شب و آسمان خیمه زد آهسته برخاست سنگی برگرفت با تردید و نوسانی میان شک و یقین پیش رفت لحظاتی در چشمهای معبود زمان خویش خیره ماند جز دو چشم بی نگاه ، هیچ نیافت سنگ را با تمام خشم نفرتش ، بر این معبودی که جهل و جور تراشیده بودند ، زد صدای خوردن سنگی بر سنگی ... و دیگر هیچ ! باز گشت در نجاتی به سوی مطلق رهایی ناگهانی از زنجیر ها و قید و بند ها که گویی قرن ها بر جانش بسته بودند ناگهان احساس کرد که گویی از یک چاه عمیق و غار تنگ و تاریکی که از آغاز خلقت در آن زندانی بوده است ، تنها و مجهول ، به در آمده است به صحرا نگریست ، پهنه ای بی کرانه به افق ها ، دور و گسترده و آسمان ! پر شکوه ، زیبا ، عمیق و اسرار آمیز ... گویی برای نخستین بار است که اینها را می بیند و می تواند ببیند از ایمان و یقین به رهایی رسیده بود و به خلأ ! و اکنون اندک اندک به مرز تازه ای از ایمان و یقین ، اما روشن ! ... آنچه خود انتخاب می کند ! در زیر باران اندیشه که دمادم تند تر می شد و تند تر احساس می کرد که در کویر تاریک و خشک و عطشناک درونش ، چشمه هایی سر باز می کنند اینک ! " صدای پای آب " و هر لحظه تند تر و تند تر و بالا می آید و بالا تر تمامی درونش را فرا می گیرد از آن پر می شود در التهاب دردناک و شوق انگیز یک تولد تنها ! بر روی زمین سایه ای تنها در کویر در شب در زیر آسمان سخنگوی بادیه تمامی وجودش ، خطاب به " او " ! ناگهان به خاک افتاد ! سر به سجده ! بر زمین ! و صدای باز شدنِ بی تابِ عقده های کهن ! گریه ! و این ، نخستین نماز ابوذر بود (( یک بار دیگر ، ابوذر : شهید دکتر علی شریعتی ))
 وای اگر گریه نبود ...
پاکستانی ها یه ضرب المثل دارن که میگه : ........................... اگر گریه نبود قلبها از بین می رفتند ........................... گمونم همین کافی باشه . مگه از قدیم نگفتن که : در خانه اگر کس است یک حرف بس است !
عقل ... کوزه ... و ...
. . . و او گفت : پروردگارت سه نعمت بر آدم عرضه داشت تا یکی را برگزیند ... دین ... حیا ... عقل و آدم عقل را برگزید دین و حیا گفتند : هر جا عقل باشد ما نیز خواهیم بود
خودمونیم ... آدم ... واقعا ! عقل داشت ؟ اگه داشت ... پس چرا دین کنارش نبود ؟ اگه دین کنارش بود ... پس چرا فریب شیطون رو خورد ؟ اگه وجود عقل و دین مانع فریب شیطون ( و ... گناه ) نمیشه ... پس فایده ی این عقل و دین ... ؟ اگه ... پس چرا ... اگه ... پس چرا ... اگه ... پس چرا ... .............................. با این اوضاع ... ما با این عقل و دینمون چیکار کنیم ؟ یاد قدیما بخیر ... توی هر خونه چند تا کوزه ! بود اما اینروزا دیگه ... ... من میگم ما امروز خیلی بیشتر از قدیم کوزه لازم داریم البته خالی ! واسه پر کردنشون خیلی چیزا رو داریم تو اینطور فکر نمی کنی ؟ عشق چیه ؟؟؟ دوست عزیزم سلام از اینکه اینقدر دیر پست جدید رو مینویسم شرمنده م . حقیقتش رو بخوای این روز ها اصلا حال خوشی ندارم و دقیقترش اینه که بگم حال بدی دارم . مد تی بود که توی وبلاگ گفتمان ما به دوستان قول داده بودم تعریف خودم از عشق رو ( که موضوع بحث اونجا س ) براشون بنویسم اما به علت همین آشفتگی افکار و ناخوشی احوالاتم به تاخیر افتاده بود و اگه تاکید چندباره ی دوست عزیزم یکتا خانم نبود شاید اصلا چیزی نمی نوشتم . تا اینکه بالاخره چند دقیقه پیش تونستم به قولم عمل کنم . با خودم فکر کردم شاید بهتر باشه همون رو اینجا هم بنویسم تا از راهنمایی های شما بهره مند بشم . .................................................. بعضی واژه ها وجود دارن که اهل منطق بهش میگن " مشترک لفظی " . یعنی یک کلمه ی واحد برای بیان چند مفهوم مختلف به کار میره . مثل واژه ی " شیر " که هم بر مایع نوشیدنی اطلاق میشه و هم بر حیوان درنده و هم بر وسیله ای برای قطع و وصل جریان آب . وقتی گوینده از لفظ مشترکی مثل شیر استفاده میکنه باید مفهوم مورد نظرش رو هم برای شنونده روشن کنه و گرنه سوء تفاهم پیش میاد . در حقیقت واژه ی عشق هم در جامعه ی ما دچار همین مشکل شده . و افراد مختلف برداشت های متفاوت و گاهی متناقض از این واژه دارن و همه ی اونها مفاهیم کاملا متفاوت رو با یک واژه ی واحد ( عشق ) بیان می کنن . تصور میکنم اگه دوستان عزیزم در نظراتشون منظور خودشون از عشق رو روشن میکردن این رد و تایید ها هم صورت دیگه ای به خودش میگرفت !و چه بسا جا به جا ميشدن ! من امیدوارم بتونم ( به اختصلر ) هم منظورم از عشق و هم نظرم رو درباره ش بیان کنم سعی میکنم خیلی مختصر عرض کنم چرا که فضا محدوده و بضاعت و درک من از عشق هم محدودتر !!! انسان فطرتا میل به دونستن داره و تلاش میکنه نسبت به پدیده ها آگاهی و شناخت پیدا کنه البته این شناخت ممکنه ناقص و یا حتی نادرست باشه اما به هر حال همین شناخته که موجب دفع یا جذب انسان به یک پدیده میشه . یک پدیده ی مجهول هیچوقت برای انسان جذاب نیست ( جذابیت کشف مجهول رو با جذابیت خود مجهول اشتباه نگیر !) . افراد جامعه به نوعی جزء مجهولات هستن که ما از راههای مختلف نسبت به اونها علم و شناخت پیدا میکنیم .و این شناخت از " دیدن " شروع میشه که سطحی ترین نوع آگاهی رو به ما میده و منجر به سطحی ترین نوع جاذبه میشه . حتما خود شما هم موارد زیادی رو سراغ دارید که شخصی صرفا با دیدن شخص دیگه به شدت به او جذب شده و به او دل بسته . " کشش و جذابیت " معلول اطلاعات و شناختیه که ما از ( مثلا چهره یا اخلاق یا اعتقادات و یا ... ) اون شخص پیدا کردیم . به عبارت دیگه : " جذابیت " معلوله و " شناخت و معرفت " علت هستن " !!! این شناخت ممکنه از یک برخورد و آشنایی ساده شروع بشه اما به مرور زمان اطلاعات زیادی از زوایای دیگر وجودی اون شخص ( زن یا مرد ) پیدا کنیم .که هرچه این معرفت ! صحیح تر و کاملتر باشه جذبه هم حقیقی تر و بیشتر میشه و ما رو از مرحله ی میل به دوست داشتن و وابسته شدن و ... و نهایتا به عشق میرسونه . در حقیقت " عشق " زمانی ایجاد میشه که ما معرفت کاملی از شخص مورد نظر داریم و به تبع معرفت ! جذابیت هم بیشتر شده تا حدی که عاشق خودش رو وقف معشوق میکنه . بنابراین " عشق " مرحله ای کاملتر و بالاتر از دوست داشتنه ! در این مرحله عاشق به چیزی غیر از رضای معشوق فکر نمی کنه و حاضره هر سختی و بلایی رو بخاطر معشوقش تحمل کنه ! و هر چیزی که خشنودی معشوق رو تامین کنه براش شیرین میشه ! حتی اگه جون دادن باشه ! لذا عاشق ! ممکن نیست کاری یا حتی فکری خلاف میل معشوقش داشته باشه چه برسه به اینکه بخواد معشوق رو فریب بده ! " خشنود کردن معشوق " برای عاشق چنان حظی داره که با هیچ وصل مادی قابل قیاس نیست !!! عشق محصول معرفته ! و عاشق نسبت به معشوقش عارفه ! بنابراین عشق نه تنها موجب کوری و کری نمیشه بلکه بر عکس ! باعث ورود نور حقیقت به قلب عاشق میشه . چرا که پیش از حلول عشق در قلب عاشق ! معرفت در اون جای گرفته ! آنچه که موجب کوری چشم دل و تعطیلی عقل میشه و به غلط !!! نام عشق رو بر اون گذاشتن در واقع نه عشق ! بلکه " شیدایی " است که همانند " نفرت " مانع معرفته ! شیدایی و شیفتگی جذبه ای هستن که نه بر اساس معرفت کامل و صحیح ! بلکه به علت جمود در یک بعد از پدیده ! و جهل نسبت به سایر ابعاد او ! موجب شیفتگی و بسته شدن چشم دل میشه. هم سنگ کردن شیدایی با عشق ! ظلم بزرگی است که بر عشق روا داشته میشه . عشق که خود مولود و نتیجه ی معرفته نه تنها عقل رو تعطیل نمی کنه بلکه اونو شکوفا تر و حکومتش رو بر وجود عاشق مقتدر تر میکنه ! این عقل ! رسول باطنی انسانه ! و اون چیزی که معمولا با این رسول باطنی اشتباه گرفته میشه " عقل حسابگر مادیه " که خودش عاجز از درک معناست و همواره وبال روح انسانه ! اما حقیقت عشق چیه ؟ نباید حقیقت عشق رو با هدف عشق اشتباه گرفت . بدون شک عشق هدفی داره و هر حرکتی اگه بدون هدف باشه کاری عبث و لغو خواهد بود . اجازه بدین مثالی بزنم : ما رودخانه ای رو داریم که مسیری سخت رو طی میکنه و به دریا می ریزه . اگه از ما بپرسن که : حقیقت رودخانه چیه ؟ چی جواب میدیم ؟ به عبارت دیگه : چه چیزیه که نبودش باعث میشه ما دیگه رودخانه رو رودخانه ننامیم ؟ ریختن اون به دریا ؟ آیا اگه به جای دریا به محل دیگری بریزه دیگه رودخانه نخواهد بود؟ البته که باز هم اون یه رود خونه س ! به اعتقاد من چیزی که باعث میشه رودخانه همچنان رودخانه باشه " حرکت " اونه !!! و گرنه اگه به جای دریا به باتلاق هم بریزه باز هم رودخانه س اما اگه از حرکت باز بمونه تبدیل میشه به یک مرداب بزرگ مارپیچ در مورد عشق هم همينطوره . گرچه هدف غایی عشق رسیدن به معشوق حقیقیه اما حقیقت عشق چیز دیگه ایه . حقیقت عشق در " طلب " خلاصه میشه . یعنی نهایت تلاش خالصانه ی عاشق برای رسیدن به معشوق و غایت عشق .حال اگه حتی این وصال رخ نده اما طلب وجود داشته باشه عشق ! باز هم عشقه و از ارزشش کاسته نمیشه . هدف عشق : همونطور که قبلا هم گفتم هر حرکتی باید هدفمند باشه و حرکت بی هدف تلاشی عبث و بیهوده خواهد بود . به عقیده ی من هدف عشق ( نه غایت عشق ! ) وصاله ! وصل به معشوقه ! البته لازمه این نکته رو هم توضیح بدم که : وقتی میگیم : " وصال ممکنه به فراموشی عشق منتهی بشه " حرف درستیه . اما !!! این اصل فقط در مورد عشق زمینی ! مصداق و حکومت داره . چون در عشق زمینی معشوق هم زمینی است ولا جرم محدود خواهد بود ( هر چند بسیار ارزشمند باشه ) لذا وقتی عاشق به معشوق زمینیش برسه ممکنه ( فقط ! ممکنه ) که : محدودیت وجودی معشوق زمینی از یک طرف و عطش فطری " بینهایت طلب " عاشق از طرف دیگه منجر به سردی آتش عشقی بشه که " بی هیمه و هوا " مونده ! نکته ی قابل توجه اینه که در عشق زمینی ( که مرحله و رتبه ای از عشق بسیطه ) به عنوان یک هدف مرحله ای محسوب میشه . اما هدف غایی عشق! درعشق حقیقی ( رتبه اعلی عشق ) است . در این مرحله معشوق که ذات لایزال پروردگاره ! نامحدوده و کام عاشق هرگز از شهد عشق اشباع نخواهد شد . و اما غایت عشق : غایت عشق فراتر از هدف عشقه و حتی فراتر از هدف غایی عشق . غایت عشق یکی شدن عاشق و معشوقه ! حل شدن عاشق در معشوقه ! غایت عشق اینه که دیگه عاشق در میان نباشه و هر چه هست معشوق باشه و بس . و چه با شکوهه . عاشق دلخسته ای که در آغاز راه به معشوق زمینی دلبسته و با رشد خود به او وابسته شده بود در نهایت به معشوق حقیقی پیوسته و در غایت امر در معشوق حقیقی حود منحل و عاشق عین معشوق میشه . از دیدگاه من عشق یک حقیقت بسیطه و هرگز مرکب نیست ! اما در عین حال مراتبی داره که اشاره ی کوتاهی می کنم : عشق پیش از اینکه به مرحله ی نهایی خود ( عشق اهورایی ) برسه میتونه به صورت یک عشق پاک زمینی نمود پیدا کنه ... عشقی که بر اساس یک شناخت صحیح و حتی الامکان کامل ! از یک معشوق انسانی شکل گرفته . این عشق به یک شرط مهم میتونه به عشق آسمانی و حقیقی تبدیل بشه . به این شرط که شالوده ی ! این عشق نه بر اساس امیال نفسانی ( هر چند مباح ) بلکه بر پایه ی زیبایی روح معشوق بنا شده باشه . با چنین عشقی حتی اگه عاشق در آرزوی وصال معشوق زمینی خودش بسوزه در صورتیکه پا رو از حدود عفاف تن و جان بیرون نذاره ! گرچه مرارتهای جانفرسایی متحمل میشه اما دقیقا حرارت همین مرارتها آیینه ی جان عاشق رو صیقل میده و ( چه به معشوق زمینی خودش برسه و چه نرسه ) او رو به رتبه ی والاتری از عشق ارتقاء می ده . و به عبارت دیگه : عشق مجازی او زمینه ی عشق حقیقی او میشه . و این مساله حتی عشق مجازی او رو شیرین تر و عمیق تر و با عشق آسمانی عجین میکنه . و او كه عشقي پاك به گلاب داشت از این پس عاشق خود گل میشه ( که البته با هم قابل جمع هستن ) و همین امر عطر گلاب رو هم برای او دل انگیز تر میکنه ! عشق زمینی پاک ! نه گناهه و نه نا ممکن ! بلکه من با اطمینان می گم که عشق پاک زمینی لازمه . قطعا شما هم این فرموده ی امیر دلها علی ( ع ) رو شنیدین که( به این مضمون) فرمودن: " وقتی وارد خانه می شدم و زهرا ( س ) رو می دیدم غمهای خودم رو فراموش می کردم " و کدام جلوه ي عشق از این زیبا تر ؟ ........................................... ببخشید که اینقدر طولانی شد ( ساسان ) ================ زن و مرد ؟
امروز از یه نفر عبارتی رو شنیدم که شاید همه ی شما هم شنیده باشین ساده بود ! اما تفکر برانگیز ! می گفت : نسبت " مرد " به خانواده نسبت " سر" به بدنه که هیچ بدنی بدون سر نمیشه ! اما ! اما ! اما ! نسبت " زن " به خانواده نسبت " گردن" به بدنه که اولا : سر رو به بدن پیوند میده ثانیا : سر رو به هر سمتی که دلش بخواد میچرخونه ! از حق نگذریم این جمله ی آخری عین حقیقته ! و این یه قدرت و نعمت خدادادیه که مثل سایر نعمتها میتونه در مسیر خوب یا بد به کار گرفته بشه نظر تو چیه ؟ لبخند
" لبخند " ..................... یک " لبخند " می گوید : دوستت دارم ... از د یدارت خوشحالم لبخند خرجی ندارد ولی چیز های بسیاری می آفریند لبخند بدون ا ینکه دهنده اش را فقیر کند گیرنده اش را ثروتمند می سازد
هیچکس آنقدر ثروتمند نیست که بتواند بدون آن زندگی کند
و هیچکس آنقدر فقیر نیست که نتواند آن را هد یه کند و هیچکس به اندازه ی کسی که : " لبخندی ندارد که هد یه بدهد " محتاج لبخند نیست دیل کارنگی ...........................................................
اجازه بده یه نکته رو هم من بگم : لبخند پیام دوستیه اما ! هر کسی ! شایسته ی دوستی با تو نیست ! ساسان
...........................................
برنده ؟ بازنده ؟ قضيه ي محاکمه ي گاليله رو که مي دوني .وقتي گفت زمين به دور خورشيد مي چرخه محاکمش کردن و مي خواستن به مرگ محکومش کنن . گاليله هم براي حفظ جونش حرفش رو پس گرفت و تبرئه شد. يه نفر رفت پيشش و بهش گفت : بيچاره ملتي که تو قهرمانش باشي ! گاليله جواب داد : بيچاره ملتي که که احتياج به قهرمان داشته باشد --------------------------------------------------------- بله دوست من ! ملتي که محتاج قهرمان باشه هميشه بازنده ست .کی می دونه ؟ ما مي دونيم ؟ حقيقتا مي دونيم ؟ يا خيال مي کنيم که مي دونيم ؟ اگه مي دونيم ... چقدر مي دونيم ؟ بذار يه حکايت رو برات تعريف کنم ميگن يه روز حضرت موسي (ع) توي بيابون نشسته بود ( مي دوني که حضرت موسي چوپاني مي کرد ) يهو چشمش افتاد به يه کرم فسقلي ريزه ميزه ي زپرتي که داشت ميون خاکا مي لوليد و مي رفت . حضرت موسي اينو که ديد از خدا پرسيد : خدايا ! قربون حکمتت برم آخه اين کرم فسقلي به چه دردي مي خوره ؟ اينو ديگه واسه چي خلق کردي ؟ خدا جواب داد : موسي جان ! کجاي کاري ؟همين کرم فسقلي تا حالا هفت بار به من گفته " خدايا اين موسي رو ديگه واسه چي خلق کردي ؟ " ============================ شايد بخاطر همينه که سهراب ميگه : ...و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود و نگوييم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد... حسین می گفت اگر رد پای دزد آرامش و سعادت را دنبال کنیم ... سرانجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هر مفهومی نشسته ایم :امام علي عليه السلام گناهي که تو را پشيمان کند بهتر از کار نيکي است که تو را به خود پسندي وادارد |
