روز هشتم

.............

  خداوند

       روز اول آفتاب را آفريد

           روز دوم   دريــــــا

             روز سوم   صـــــدا را

               روز چهـارم  رنگـهــا را

 روز پنجـم    حيـــوانـات

    روز شـشم   انســــان را

                    و

         روز هفـتم

          خداوند انديشـيد :

            ديگر چه چيـزی را نيافريده است ؟

               پس

                     تــــو را

                                برای مـن آفريــــــــــــد

من ! نه ... حسین بود که گفت :

____________________

ای وای ...

اگر

چونان فر شتگان

لذت رنج را از ما دریغ می داشتی !

و توبای ( طوبای ) بهشت

نقش تیر شکسته و دل خون چکان را

از ما

بر سینه به یادگار نمی داشت !

و این کوره راه آتشین

از بهشت

ما را به هر جهنمی که می خواستیم نمی رساند !

ای وای ...

اگر تیغ نبود !

و تاج خار

گیسوهامان را با خون آذین نمی بست !

ای وای ...

اگر چون مرده ها

مرده بودیم !

و چون آنانی که نیامدند و نمی آیند و نخواهند آمد ...

از نعمت هزار مرگ محروم می شدیم !

ای وای ...

اگر نبودیم !

                                      ((  حسین پناهی   ))

...................................................................................

اگر دستم رسد روزی به دامانت

کنم جان را به قربانت

ولی

بی لطف و احسانت !؟

                               چگونه !؟

شوم ناخوانده مهمانت !؟

                               چگونه !؟

تو معبود منی

بگذار بار از دل بگیرم

پناهم ده

که بر سقف حرم منزل بگیرم

تو دریایی

             و من

                     تنها غریق مانده در باران

تو ! فانوس رهم شو

                          تا

                            ره ساحل بگیرم

در این بازار بی مهری

به دیدار تو ! شادم

تو ! شادم کن

که سوز غم برآمد از نهادم

تو می گفتی :

(( صدایم کن ز سوز سینه هر شب ))

صدایت می زنم هر شب

                                اما

                                    رسی آیا به دادم ؟

کمک کن

تا ابد

تنها به تو

عاشق بمانم

به کوی عاشقی شعر خوش ماندن بخوانم

..........................................

............................

............

خدایا !

نذار دیر بشه

تقدیم به آن (( از جان عزیز تر ))

که به تازگی تصمیمهای مهمی گرفته

……………………………………………………

هر چه کنی بکن . مکن !

               koni     bekon    Makon        

ترک   من   ای  نگار  من 

هر چه  بری  ببر     مبر !

                 bari    bebar     Mabar

سنگدلی   به   کار    من

هر چه  بری   ببر     مبر !

                 bori     bebor      Mabor

رشته ی   الفت        مرا

هر چه کنی بکن   مکن !

                kani    bekan     makan

خانه ی     اختیار      من

هر چه  روی  برو    مرو !

                  ravi    

راه     خلاف      دوستی

هر چه  زنی بزن   مزن !

طعنه  به   روزگار      من

دوست خوبم يکتاي عزيز ( که از اظهار لطفش خيلي ممنونم)

نظرات وبلاگم اسير بمونه . تصميم گرفتم اونو با نام و نشون

من رسم امانت رو به جا ميارم .

" يکتا " نويسنده ي وبلاگ مسافر برام نوشته:

حکايتي غريب است

. اما ردايي از عشق

شب و توفان و سیاهی است
و یک ابر سیاه
خیس اندوه
در اندیشه ی اوج
مست بوران جنون
               ..........
شب و توفان و سیاهی است
و ابر
پای در سلسله ی جاذبه ی شوم زمین
دست بر دامن باد
ضجه اش رعد آسا
تیغ برقش در کف
بگسلد تا همه زنجیر اسارت یکسر
ابر در حسرت اوج
               ..........
شب و توفان و سیاهی است
و من
آسمان تنها نیست
دل من هم ابری است
بر فراز دل من :
ابر سیاه !
ابر در حسرت اوج!
ابر در پست ترین ! پله ی اوج!
و من این پایین تر!
با دلی " رفته به خواب "
روح " چسبیده به خاک "
               ..........
شب و توفان و سیاهی است ...
و من!
مانده در حسرت (( آن حسرت )) ابر
شب وتوفان وسیاهی است
و من ...

===============================
از : پریشانگویی های ساسان
===============================