به نام خــدا

.................

به دلایلــــی ، مدتها پیش تصمیم گرفتم مینو رو حذف کنم و دیگه ننویسم ...

اما  بعدش

به دلایلـــی ، از حذفش صرف نظر کردم و تصمیم گرفتم  که به جای من یه نویسنده ی دیگه توی مینو بنویسه ...

اما  بعدش

به دلایلــی ، دستم بسته شد از اینکه مینو رو به کسی جز خودم بسپارم ...

نه میلی به نوشتن داشتم ، نه صلاح بود حذفش کنم و نه می تونستم به نویسنده ی دیگه بسپارمش ...

و اینجوری بود که

مینو رفت توی کما ...

گذشت و گذشت ... ( بگذریم از اینکه چطور گذشت ) ... تا اینکه ...

این یکی دو روزه اتفاقاتی ( با فراز و فرودهای شدید ) پیش اومد که ...

نتیجه این شد که امروز علیرغم میل قلبیم ...

و صرفا به دلیلی که خیلی از میل قلبیم مهمتره !!! ...

مینو رو  به روز کنم ...

اما امروز تا همین چند دقیقه پیش

همون دلایلی ! که تصمیم " حذف مینو " رو ساخته بودند ، و همین دلیلی ! که از میل قلبیم مهمتره ،...

توی وجودم ، زدند به تیپ هم ...

هر دو شون خیلی قَدَر بودند ...

اما وسط دعوای اونا

این ، من ِ بیچاره بودم که کتکهای هر دو طرف رو خوردم ...

طوری که آشوب روحم ! به جسمم هم سرایت کرد و باعث شد امروز تا امشب ...

روح و جسمم ...

 هر دو شون ...

                     ... بگذریم .

همونطور می بینید ،  اون دوّمیه ( همون دلیل ِ مهمتر از میل قلبیم رو میگم ) برنده شد ...

و مجبورم کرد علیرغم میل قلبیم ، مینو رو به روز کنم

نمی دونم  این دو تا ، بازم با هم درگیر میشن یا نه ؟

و اگه بشن ، کدوم برنده میشه ؟

 "همون"  ؟  یا   "همین" ؟

بخاطر همین ، نمی دونم این پست ، یه شروع دوباره س ؟ یا شام آخر ِ مینو ؟

هـــر چـــه خــــدا خـواست  ، همـان مـیشــود

خدایا ! کمکم کن تا دیگه  اون کسی نباشم که : joz khodesh chizi nemibine

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... 

اما یه تصادف جالب !

چند سال پیش ، وقتی داشتم اولین پست مینو رو می نوشتم ...

از صدای تلویزیون ، متوجه شدم که شب ِ اول ماه مبارک رمضانه !

عجیب و جالبه که  بدون هیچ برنامه ریزی ، و کاملا اتفاقی ! تقدیر اینطور شد که بعد از مدتها کمای میـنو ، این پست جدید در چنین شبی ( که به احتمال زیاد شب اول رمضان باشه) نوشته میشه ...

با اینکه امروز قرار شد که همین امروز ، مینو به روز بشه ، اما وضعیت آشفته ی روحی و شرایط جسمیم منجر شد به اینکه نوشتن پست جدید به این ساعت ( شب ) بکشه ...

...................................................... 

خدایا !

بر محمد و دودمانش درود فرست

و ما را از

 اِلحاد در توحیدت

کوتاهی در ثنا و ستایشت

و تردید در آیین و شریعتت

و کوری و بی بصیرتی از راهت

و سهل انگاری و بی مبالاتی در تعظیم و اکرامت

و ِ دشمنت ، شیطان ِ رانده شده

دور دار

...................................................................................................

خدایا منو از خــودخــواهی  نجات بده

                                                                   آمین

                                                                التماس دعا

این هم UP

یه روز ، یه دوست به من گفت :

سنگ در برکه می اندازم و

                                        می پندارم

با همين " سنگ زدن "

ماه به هم می ريزد

کِی به انداختنِ سنگِ پياپی در آب

ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت !؟ ؟ ؟ ؟ ؟

مردّد بودم . تردید داشتم که بهش سلام کنم یا نه !؟

خجالت می کشیدم . شاید حیا بود . اما نه . بیشتر ، شرمساری بود ، تا حیا !

می خواستم بنویسم ولی نمی شد . انگار دستم ، پای جلو رفتن نداشت .

قلم ، از خودم هم شرمسار تر بود .

توی اون لحظه های افت و خیز ِ ذهنم ، فقط تونستم چند تا کلمه بنویسم . گمونم قلم نمی خواست توی این گستاخی ، با من شریک باشه ، چون خیلی زود ، با لکّۀ قطره های عرق شرمش ، کلماتم رو پنهون می کرد .

این کارش منو یاد لکّۀ سیاهی انداخت که سالها پیش ، روی صفحۀ سفید دلم افتاده بود و روز به روز ، بزرگ و بزرگتر می شد ، اونقدر بزرگ ! که حالا مجبورم روی صفحۀ سیاه دلم ، دنبال یه لکۀ کوچیک سفید بگردم . لکۀ سفیدی که اگه پیدا می شد ، شاید اونوقت دیگه روم می شد که بهش سلام کنم .

. . . . . . .

توی اون حال و هوا ، نمی دونم چی شد که یاد یه قصه افتادم ، یه قصه ی واقعی شیرین تر از قصه ی شاه پریون :

چند وقت پیش از تلویزیون شنیدم که

روزی امام صادق (ع) از محلی عبور می کردند . فردی که شراب نوشیده بود ، وقتی امام (ع) رو دید ، از شدت خجلت و شرمساری ، روی خودش رو از امام (ع) برگردوند تا چشماش توی چشمای امام نیفته .

امام (ع) وقتی این حرکتِ او رو دیدند علت رو ازش پرسیدند .

جواب داد : از شما روی برگردوندم چون شرمسار از شرابخواری خودم بودم .

امام صادق (ع) فرمودند :

از ما ( اهل بیت علیهم السلام ) روی برنگردانید ! حتی اگر شراب نوشیده باشید

. . . . . . .

الحق که این خاندان ، خاندان کرامتند .

با یادآوری این مطلب ، حسّ خیلی شیرینی پیدا کردم . درسته که شاید دیگه توی اون صفحۀ سیاه ، نقطۀ سفیدی پیدا نکنم ، اما یه چیز بهتر پیدا کردم!

درست توی افق روبرو !

یه نقطه که نه تنها سفیده بلکه نورانی هم هست :   نقطۀ امــید

پس سرزنشم نکنید اگه می بینید که به خودم اجازه می دم با همون گردن کج

و از عمق همون جان ِ شرمسار

و از کُنهِ همون صفحۀ سیاه

با همۀ وجودم

بگم و بنویسم :

السّلام عليک يا ابا عبدالله الحسين

برای جان تازه

برای امید

برای طراوت روح

برای عیدی  عید فطر

                  برای دیدار ...

همه در چشمه ی مهتاب غم دل شویند

امشب ای مه ! تو هم از طالع من غمگینی

خیلی وقته مینو رو به روز نکرده م .خیلی وقته اینجا چیزی ننوشته م .

خیلی ها میگن : قصه ی خوب ، قصه ایه که اون  رو از روی دست زندگی رونویسی کنن .

نمی دونم، شاید قصه ی زندگی اونا جوری بوده که دوست دارن زندگیشون ، قصه بشه.اما من  ،آرزو می کنم کاش میشد قصه ها رو زندگی کرد ...

...........................

ببخشید  که من اینجوریم . آخه همیشه ، این! دلمه که بهم میگه کِِی بنویسم و   چی بنویسم ...

راستشو بخوای ، همینها رو هم ، خودش گفت بنویسم .

.................................................................................

 فکر می کردم

       تو رو دیدن

           یه تولد ، یه طلوعه ، تو غروب آشنایی

ندونستم که رسیدن !

                یه بهونه س

                        یه بهونه واسه لحظه ی جدایی ...

                                                          جدایی ...

                                                             جدایی ...

بی تو

غریب غربت

         آماده ی ش ک س ت ن م

با من بمون ...

               بمون ...

                     بمون ...

با من ! ، که عاشقت منم ...

                                  منم ...

ندونستم 

      نرسیده

           تو شروع قصه میری

آرزوی زندگی رو

           میری و ازم می گیری

ندونستم

          که رسیدن

              یه بهونه س واسه رفتن

                       واسه پرپر شدن تو

                          واسه ویرون شدن من

                              واسه ویرون شدن من

                                  واسه ویرون شدن من

نوشتن از حسین همیشه سخته

و برای من ! سخت تر

برام سخته چون نمی شناسمش

نمی دونم کیه

نمی دونم چیه

اما هر کی که هست و هر چی که هست مطمئنم حسین ! اونی نیست که میگن

چطور ممکنه (( حسین )) این ! باشه !؟

چطور ممکنه که حسین :

اونقدر حقیر باشه که

آرزوش یه جرعه آب باشه !؟

اونقدر خودخواه باشه که

پسر خودش رو بعد از دیگران به جنگ بفرسته !؟

اونقدر ضعیف باشه که

در لحظه ی مرگ بخاطر آب به قاتل خودش التماس کنه !؟

اونقدر کوته بین باشه که

همه ی غصه ش قد و بالا و چشم و بروی شهدا باشه !؟

اونقدر سطحی و نازل باشه که

هر بی سرو پایی بتونه به او ادعای عاشقی کنه !؟

این چه جور حسینیه که

دلیل عشق به او یه شال مشکیه و بهای عشقش یه بشقاب پلو !؟

نه !!!

نه !!!

من این حسین رو دوست ندارم

حسینی که حاصل درس مکتبش چیزی نیست جز :

روشن کردن شمع توی روز روشن ...

افتخار به علم های آهنی 10 متری 200 کیلویی ...

نوید بهشت به زن روسپی بخاطر اشک حاصل از خاکستر اجاق ...

.............................

وای خدایا چقدر تلخه ... چقدر وحشتناکه

نه  !!!

بخدا قسم این حسین من نیست

من این حسین رو دوست ندارم

من حسین خودم رو می خوام

حسین فاطمه رو

حسین علی رو

حسین محمد رو

همون حسین که امروز مظلوم تر از دیروزه

من حسین عزت رو میخوام

حسین شکوه رو

حسین هیهات مناالذله رو

.......................

آیا کسی هست او را به من بشناساند ؟

زادروز فرخنده ی نور دیده ی پیامبر(ص) حضرت امام حسن مجتبی ( ع ) بر شما خجسته باد

.........................................................................................................

17 مهر / 15 رمضان

.............................

چند دقیقه پیش تفالی زدم به دیوان پیر روشن بین لسان الغیب حضرت حافظ . گرچه شاید در نگاه اول پیام  غزل کاملا روشن به نظر برسه اما از اونجا که :

اولا –  مفهوم شعر خواجه به تناسب ژرفای نگاه و بلندای افق دید او  عمیق و پر معناست. و

ثانیا – من به دلایل متعدد برام خیلی خیلی مهمه ! که حتی الامکان از همه ی ظرائف و نکات ریزکلام این پیر عارف ( خطاب به خودم ) مطلع و پیامش رو دریافت کنم .

بنابراین از تو دوست عزیزم خواهش میکنم برداشت و تفسیر و تاویل خودت از این غزل رو برام بنویسی (مخصوصا در مورد کلمات و عبارتهایی که با رنگ متفاوت مشخص کرده م ) .

مگه قرار نیست ما آینه ی همدیگه باشیم ؟ پس :

لطفا بی پرده به من بگو به نظر تو مراد خواجه از این کلمات و عبارات چی بوده !

انشاءالله که ب عنایت خدا و کمک تو بتونم براشت و تفسیر شخصی خودم ( از این غزل ) رو تصحیح یا تکمیل کنم و به نصیحت این عارف وارسته عمل کنم . انشاءالله

هرگز این لطفت رو فراموش نخواهم کرد .

ای که دائم به  خویش  مغروری            گر تو را عشق نیست معذوری

گرد   دیوانگان    عشق     مگرد            که به  عقل  عقیله  مشهوری

مستی عشق نیست در سر تو             رو  که  تو  مست   آب انگوری

روی  زرد   است  و   آه  دردآلود            عاشقان   را   گواه     رنجوری

مهر   آن   ماه    بایدت     ورزید             گر چه  چون  آفتاب  مشهوری

نبود    باغ    خلد    را      رونق             بی   می راوق  و    لب حوری

بگذر از  ننگ  و نام  خود   حافظ             ساغر  می  طلب که مخموری 

.....................................................

چشم انتظار نوشته هاتم !!! 

زادروز خجسته ی

دردانه ی پروردگار   معشوق اهل دل  محبوب آسمان و زمین

اسوه ی عزت و شرافت

حسین

علیه السلام

بر جهان آفرینش فرخنده باد

خدا جون !

سلام

قدم نو رسیده مبارک

خدا جون !

امروز تولد حسینته

می دونم چقدر !!! دوستش داری

نمی خوای بخاطرش ولیمه بدی ؟

آدما  عزیز دردونه شون که دنیا میاد سور میدن

تو ! که خدای آدمایی ! نمی خوای سور بدی !؟

لااقل برا سلامتیش صدقه بده

فقرا زیادن

و کی فقیر تر از من !؟

من که مسکین خرابه های جهلم

من که دوره گرد کوچه های سرگردانیم

من که " در راه مونده " ی مسیر زندگیم

من که " خوره " ی سوالهای بی جواب به چهره ی روحم افتاده

من که گدای معرفتم

من که تشنه ی حقیقتم

خدایا

این فقر استخوان سوز  آتشی به جونم انداخته که از تحملش عاجزم

خدایا

تو رو به دردانه ی شیرینت قسم میدم

به تصدق سر حسینت

کام خشکیده ی جان این گدای کوی حسین رو به پیاله ی معرفت تازه کن

خدایا

می ترسم

می ترسم که منو دیر به حقیقت برسونی

و من در آتش حسرت روزهای از دست رفته بسوزم

سوختنی سخت تر از سوختن امروزم

می ترسم دیر بشه

می ترسم

می ترسم

توی اتاقم یه تابلوی نقاشیخط هست که هدیه ی خواهرمه . چند ماه پیش بود که بدون هیچ مناسبتی اونو به من هدیه کرد . درست توی موقعی که بیشتر از هر وقت دیگه مشکلات از چپ و راست و از بالا و پایین بهم هجوم آورده بودن و اونقدر درگیر بودم و ذهن و روحم پریشون بود که دل و دماغ هیچی رو نداشتم ... داشتم دیوونه می شدم . همه ی درها بسته بودن و باز شدن هر گرهی مستلزم باز کردن یه گره دیگه بود و بالعکس ! . شده بود دور باطل ... همون روزهایی که (( مینو )) چند ماه توی کما ! بود و نمی تونستم به روزش کنم . هیچ کاری از دستم بر نمی اومد .

( امروز اگرچه اکثر مشکلات باقی هستند اما به یمن دعای دوستان و لطف خدا وضعیت نسبتا بهتری نسبت به اون روزها دارم )

می تونی تصور کنی ؟

یه دل !   مالامال از حرفهای نگفته

یه روح !  خسته ی درد

یه گلو !   پر از فریاد

اما

یه لب !   بسته و خاموش

لبی که بعد از بارها تجربه ی شوکرانی (( گفتن )) فهمیده بود که این دور و بر هیچ گوشی برای این لب آفریده نشده .

آخه چی باید میگفتم ؟

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که همه منو مقصر میدونن و توضیح صادقانه ی من رو  صرفا یه توجیه ابلهانه ! .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که همه میخوان مثل اونا فکر کنم مثل اونا باشم . حالا به چه قیمتی برای من تموم بشه ؟ اصلا مهم نیست ! .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که همه دیدگاه خودشون رو وحی منزل می دونن و اصرار دارن به من تحمیلش ! کنن اما به من این حق رو نمی دن که نگاه خودمو به زندگی خودم ! داشته باشم .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که صحبت کردن از پایه های فکری و اساس جهان بینی و استدلال های ریشه ای عقلی برای دیگران خنده دار تر از هر جوک و لطیفه ست .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که مسخره م می کنن فقط ! چون مثل اونها فکر نمی کنم .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که هیچکس نمی خواد واقعا ! گوش بده . حتی نمی خواد بشنوه .

چی می تونستم ! بگم !؟ وقتی که ...

........................

(( رنج تحمل )) ! رو به جون خریدن  آسون تر از تحمل رنج تحقیر و تمسخره .

و

من !

نگفتم !!!

و نمی گم !

 و نخواهم گفت !

و همین باعث تعجب من شد وقتی که متن اون تابلو ( هدیه ی خواهرم ) رو دیدم . انگار کسی قلب منو اسکن کرده بود و پرینتش رو روی تابلو چسبونده بود ! ...

روی تابلو چیزی نوشته بود که دوای اساسی ترین درد من بود ...

شگفتی من از این بود که من این درد کهنه ی خودم رو مثل خیلی چیز های دیگه ( به همون دلالیلی که اشاره کردم ) به هیچیک از اطرافیانم نگفته بودم اما حالا می دیدم که خواهرم بی هیچ مناسبتی و درست در سخت ترین روزهای زندگیم به من هدیه ای میده که نقشش همون فریاد در گلو مونده ی منه . تصادف عجیبی بود .

روی تابلو نوشته شده بود :

خدا یا عطایم فرما

آرامشی

تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی

تا تغیییر دهم آنچه را که می توانم

دانشی

تا بدانم تفاوت آن دو را

خیلی وقت گذشته . مدتی بود که خودم مینو رو ندیده بودم .

دلم برای مینوی عزیزم تنگ شده بود

 دلم تنگ شده بود برای دیدن پیامهای دوستام که حرفام رو میخوندن و نقدش میکردن نظرشون رو میگفتن و راهنماییم میکردن

شاید باورت نشه اما این عین حقیقته که من حتی فراموش کرده بودم آخرین پست مینو چی بوده ! حتی تاریخش هم یادم نمیومد ...

 گفتم که !!! شاید باور نکنی ! ...

حق داری... واقعا هم عجیبه ...

کی باورش میشه

 که یه نفر اینهمه وقت نتونه ( نه که نخواد ) بنویسه !؟

کی باورش میشه

که یه نفر هرچی که به ذهنش فشار بیاره نتونه مطلبی رو که

دلش بهش دیکته کرده بوده و توی مینو نوشته بوده به خاطر بیاره !؟

هیچکس !!!

میدونم که هیچکس باور نمی کنه

در واقع هیچکس نمی تونه باور کنه

مگه اینکه ...

مگه اینکه بدونه توی این مدت چی بر من گذشته !

مگه اینکه بدونه چطور از زمین و آسمون از چپ و راست

بلا ها پشت سر هم ریختن سرم !

...

هنوز توی شوک اولیش بودم که

 دومی  رسید ...

هنوز گیج دومی بودم که

سومی غافلگیرم کرد ...

هنوز آه سومی توی هشتی گلوم بود که

چهارمی پنجه توی پنجه م انداخت ...

هنوز برای چهارمی گارد نگرفته بودم که

پنجمی ...

هر کدوم از یه نوع ! هر نوعی از یه طرف !

و هر طرفی یه مشکل ! که هر کدومشون خالق یه مشکل دیگه میشه ...

می دونی مثل چی ؟

درست مثل مهره های " دومینو " که وقتی اولی بیفته

بقیه ی مهره ها رو پشت سر هم از پا میندازه !

وضعیت خودم رو که نگاه میکنم یاد شعری میفتم که چند سال پیش

یکی از دوستام به طنز میخوند فکر کنم بحر طویل بود . میگفت :

سه پلشت آید و

زن زاید و

مهمان عزیز آید و...

 خبر مرگ عمو از همدان و ..

...............

درست مثل حال و روزی که من الآن دارم فقط فرقش اینه که

وضع من خنده دار نیست . البته من نه زن دارم که ... و نه ...

اما تا دلتون بخواد " پلشتی " سرم ریخته . همه پشت سر هم .

........................................................

این مدتی که من نبودم ومینو ( به قول یکی از عزیزان ) توی

 " کما " بود همش به خودم میگفتم حتما دوستام فراموشم کردن

حتما وقتی دیدن که مینو دو سه هفته به روز نشده ... وقتی دیدن

که کامنتشون بی جواب مونده ... خب ! طبیعیه که برن و پشت

سرشون رو هم نگاه نکنن . این فکرای تلخ خیلی آزارم میداد

دلم خیلی میگرفت . هرچند بهشون حق میدادم اما بدجوری

غصه دارمیشدم ... تا اینکه ...

تا اینکه این اواخر یه وقتی که وضع روحیم بهتر از مواقع دیگه بود

یه سری به مینو زدم و نظرات خوانندگان رو ( کامنتها ) باز کردم

وااااااااای خدایا !

چی داشتم میدیدم !!!؟

چشام از تعجب گرد شده بود ... از همه مهمتر اینکه قلبم از خوشحالی

داشت از سینه م میزد بیرون ... باورم نمیشد...

اما این چیزی که میدیدم واقعی بود . دوستای عزیز و بزرگوارم

توی این مدت غیبت طولانی من و کمای مینو  بارها برام کامنت

گذاشته بودن ! محتواشون برام فوق العاده بود !...

مهربون و صمیمی سراغم رو گرفته بودن و

از غیبتم نگران بودن ! ...

از این مهمتر و عجیبتر و البته ارزشمند تر اینکه

با وجود بی جواب موندن پیامهای مکررشون باز هم بارها و بارها

پیام گذاشته بودن و هربار از دفعه ی قبل مهربانتر و دلسوزانه تر

با کلام شیرین و خودمونی شون ابراز محبت و اظهار نگرانی

کرده بودن .

حال عجیبی پیدا کرده بودم . از طرفی خیلی خوشحال بودم آخه اصلا

انتظارش رو نداشتم اصلا فکر نمی کردم دوستای عزیزم منو تا این حد

قابل بدونن که اینجور حتی در غیبت من مهربانانه کنارم باشن و

دلنگرانم بشن !

و از طرف دیگه جدا احساس شرمندگی میکردم . شرمنده ی این همه محبت و دوستی صادقانه و صمیمیت خالص ! ...

............................

با وجود اینکه شرایطم اصلا مناسب نیست تصمیم گرفتم تلاش کنم که

باز هم مینو رو به روز کنم با این تصور که شاید ! با این کار بتونم

به نوعی پاسخگوی  " قطره ای " از چشمه ی جوشان محبت دوستای

عزیزم باشم  :

 دوستای وفاداری که توی روز های تلخ هم تنهام نذاشتن

روز هایی که توی چهره ی مهربونشون یه  خنده ی تلخ  نشسته بود و

ای کاش می دونستن که برای من  حتی

اخم خنده ی تلخ شیرینه

شیرین تر ازهر شیرین که منو مسافر  شهر امید میکنه

دوستای خوب و  نازنین  که وجودشون گل باغ  زندگی  و

 دل پاک و مهربونشون نازنین تراز گله  .

 خدایا از تو ممنونم که اینهمه  دوست خوب  به من هدیه کردی

که حقیقتا اسمشون برازنده ی شخصیت  آسمونی  شونه

دوستای خوبی که من در خور هیچکدومشون نیستم

دوستای من !

دوستای خوب من !

 دوستای نازنین من !

خنده های شیرین من !

از همه تون متشکرم

.................................................

هر چند هنوز هم بادهای شدید سرد و مخالف از همه طرف می وزن

و مهره های " دومینو " ی زندگیم رو یکی بعد از دیگری واژگون

می کنن اما ته دلم هنوز یه امید دارم . شاید ساده لوحانه باشه ولی

با خودم میگم :

توی دنیای دومینو زمانی برنده میشی که همه ی مهره هات بیفتن !

و اگه نیفتن تو بازنده ای !

و بازنده ترین  اون کسیه که همه ی مهره هاش ایستاده مونده باشن !!!

اصلا با همین افتادن کامل مهره هاست که زحمت طاقت فرسای

چیدنشون به ثمر میشینه و چهره ی زیبایی که در

 پشت نظم ظاهری مهره ها پنهون مونده بود فرصت رخ نمایی

پیدا میکنه !

و هدف  از بازی پر زحمت دومینو هم دقیقا همینه !

یعنی

افتادن پیاپی و کامل مهره ها و پیدا شدن آنچه در ورای اونها بوده !!!

به عبارت دیگه :

مهره های ویران شده  سنگ بنای کاخ کامیابی  برنده رو تشکیل میده !

اما ... اما ... اما

اما همه ی اینها یه شرط اساسی و خیلی مهم داره

" باید مهره هات رو کاملا درست و دقیق چیده باشی "

.............

..........

خدای من !

بازی زندگی رو  تو  برام انتخاب کردی  نه خودم !

مهره های زندگیم رو  تو ساختی  نه خودم !

کمکم کن تا  خود م  مهره هام رو بچینم

درست

و

دقیق

آمین 

...................

یکی می گفت :

" ابر ها ارتفاع محدودی دارند . کمی بالاتر  هیچ ابری نیست

اگه دیدی آسمون زندگیت ابریه علتش اینه که روحت به اندازه

کافی اوج نگرفته "

توی این روزهایی که گذشت آسمون زندگی من نه فقط ابری بلکه توفانی بود آسمون شب زندگیم رو ابر های سیاه غم پوشونده بودن.بادهای خناس وسوسه  روح زمینگیر شده ی منو به بازی گرفته بودن . چهره ی غمگین دلم رو خیس از قطرات شوکران نومیدی می کردن . نهیب رعد زانوی همتم رو سست کرده بود و تیغ برق رشته های امیدم رو می برید و ...

ناگهان توی بلند ترین طاقچه ی آسمون  گوشه ی یه گنبد طلا  یه چیزی درخشید قاب نگاهم رو پر کرد . خوب که نگاه کردم دیدم یه فرشته س .فرشته ی مهربونی که فروغ سبز کلامش  ستاره ی قطبی من شد و کمکم کرد که توی دریای پر تلاطم زندگی  زورق کوچیک توفان زده ی من

راهش رو گم نکنه و توی اون ظلمت نومیدی  نه به صخره های شکست

برخورد کنه و نه اسیر گرداب سقوط بشه .

فرشته ی مهربونی که

 نغمه ی پر امیدش رعد مهیب رو ساکت کرد وتلالو نگاهش برق وحشی رو به خاموشی کشید .

فرشته ی مهربونی که

به درد دلهام گوش داد  دلداریم داد  امید داد  کمکم کرد  دعام کرد

و امروز

 که به برکت مهربونی های او و کلام نافذش و دعای خاصانه ی برخاسته از دل پاکش  لطف خدا شامل حالم شده و روح آرام و دل امیدوار به فضل خدا رو دوباره به دست آوردم   ممنون و مدیون و مرهون مهربانی او هستم

همون فرشته ی مهربون .

و پیشونی سپاس رو در درگاه حضرت پروردگاری بر خاک میذارم

از اینکه این فرشته رو سر راه من قرار داد .

و چی میتونم بگم جز اینکه

فرشته ی مهربون من !

سپاسگزارتم

بیشتر از اونچه که فکرشو بکنی

بیشتر از همه ی ستاره های کهکشون

بیشتر از همه ی گلهای عالم

بیشتر از همه ی رنگهای بال شاپرک های دنیا

و اینکه

فرشته ی مهربون من !

تو بی مانندی

تو بی همتایی

تو

یکتایی

و من هنوز هم محتاج فروغ سبز و کلام ناب و دعای خالصانه تم

محتاج مهربونی هاتم

تنهام نذار

نمي دونم تو هم " حال نگاري " می کردی یا نه . صفحات کتابهای

درسی دوره ی راهنماییم گرفته تا دبیرستان و کتابها و جزوه های

دانشگاهی همه پره از نوشته های مختلف من که به فراخور مسائل

دور و برم و حال و هوایی که داشتم توی کتابام مینوشتم .

البته بعد ها سررسید و تقویم هم به کتابها اضافه شد .

حالا که گاهی سراغشون میرم هم خاطراتم رو زنده می کنن و هم

سندی هستن برای اینکه معلوم بشه توی اون سن و سالها چه طرز فکری

داشتم . خیلی عجیبه ! وقتی میبینم که تفکرات اون روزهام دقیقا

همین نگاه امروزمه  !

نمی دونم زندگی و دنیا بدون تغییر مونده!؟ یا خود من در جا زده م !؟

نمی دونم که آیا من توی سالهای نوجوونی نگاهی پخته تر از سنم

داشتم !؟ یا اینکه حالا خیلی خام و بچه گانه فکر می کنم !؟

...................

بگذریم . داشتم سررسید سال 74 رو ورق میزدم چشمم به این

شعری افتاد که براتون مینویسم . اینو 10 سال پیش نوشته بودم

البته اسم شاعرش یادم نیست

...............

 " گلایه "

          چند گفتم که دگر هیچ مخور

          ای دل سرگردان

          غم این سفله ی دون

          که این رذیلان حتی

          بر تن پاک درختی

          کز عطوفت گسترد  سایه ی خویش بر ایشان

          تبرند !

          .....

          با تو گفتم

          که مکن پاکی خود

          به هوس های عبث

          آلوده

          .....

          عشق را هم

          به دیاری که دگر

          دل خود را بدهد لیلایش

          بر یکی " آهن زرد " !

          مبرید !

          .....

          تو بگو

          ای دل سرگردان

          تو بگو

          هست دگر ماوایی !؟

؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟

   خدایا    

امشب ، شب قدر است

همگان قرآن به سر می گیرند

به ما توفیق بده

تا قرآن به دل گیریم

                                 امشب شب قدره ، شبی که من نمی تونم درکش کنم چه برسه به اینکه بخوام دربارش چیزی بنویسم.اما امشب مناسبت دیگه ای هم داره ، شب نوزدهم رمضان ، شب ضربت خوردن امیر دلها !

امشب

فرق عزت ! شکافته میشه که یک عمر جز در برابر خدا فرود نیومده بود

امشب

 چهره ی مهربانی ! خونین میشه که یک عمر به غمخواری مردم نمناک اشک بود

امشب

 چشمای منتظر یتیمای کوفه به در میمونه

و فردا

دلهای کوچیکشون که علی یک عمر شادشون کرده بود ، پریشون میشه

فردا

دستای کوچیک و معصوم ، پیاله های شهد محبت رو به در خونه ی علی میارن

فردا ...

................................................

من علی رو هم درک نمی کنم اما از خودم میپرسم :

تو چی ؟ تو شیعه ای ؟

غم کدوم دل رو زدودی ؟

اشک کدوم چشم رو پاک کردی ؟

تکیه گاه چند روح خسته شدی ؟

به فریاد چند نفر رسیدی ؟

دست نیاز چند نفر رو گرفتی ؟

چند نفر با دیدنت غمهاشونو فراموش می کنن ؟

فردا که بیفتی تو بستر مرگ

چشم کدوم یتیم برات تر میشه !؟

.............................................................

حالا میفهمم چرا امام (ع) به شخصی گفته :

نگویید " شیعه " ی شماییم . بگویید " محب " شماییم !